منوی موبایل

نقد و بررسی
تلفن : ۸۸۰۲۲۸۵۰ - همراه : ۰۹۳۶۸۴۵۵۷۲۸

هفته نامه سلامت - 11 تیر 1390- شماره 326

 

با عنوان: ل مثل لکنت

در این شماره سه تن از متخصصان محترم در مورد لکنت زبان صحبت نموده اند:

1- آقای پیمان صفر دوست (تخصص ؟) با عنوان با لکنت زبان فرزندانمان چه کنیم؟

محمود پیش از ازدواج وقتی برای درمان لکنتش پیش پزشک رفت، به او گفتند خیلی دیر به فکر درمان لکنت زبان افتاده و اگر در همان سال ها به روان شناس مراجعه می کرد، تا حد زیادی مشکلش درمان می شد. البته پزشک محمود را به یک روان شناس معرفی کرده بود و او توانست با کمک چند تکنیک مختلف درمانی تکلم خود را اصلاح کند.

نقد:

این یک اشتباه بزرگ، ولی معمول است که تصور می شود  موضوع لکنت زبان به حرفه ی روانشناسی و روانپزشکی مربوط است. 
روانشناسان و روانپزشکان اساسا هیچگونه تماس مستمر و تجربه ای با افراد لکنت دار ندارند و آموزشی در این مورد نمی بینند. 
در مورد درمان لکنت توسط روان شناس باید تردید داشت. زیرا در مان لکنت زبان به زمان طولانی، پیگیری، تجربه و شناخت کافی نیاز دارد و این همه از دامنه ی فعالیت روانشناس خارج است.

 


 
نوه ی خاله ی من از همان اول که زبان باز کرد، در حرف زدن و تلفظ بعضی از کلمات مشکل داشت

 

نقد:

به نظر می رسد که نویسنده تفاوت لکنت زبان را با اختلال تلفظی نمی داند و هر دو را به نام لکنت زبان می شناسد. 

 


 

.... اگر احتمال همسرم در مورد موروثی بودن لکنت زبان درست باشد، چه کار باید بکنیم؟ اصلا می توانیم این موضوع را قبل از اینکه بچه زبان باز کند، متوجه بشویم؟ اگر خدای نکرده فرزندمان لکنت زبان بگیرد، چه کار کنیم؟ وکلی سوال های بزرگ و کوچک که برای هیچ کدام از آنها جوابی نداشتم.

نقد:

همانطور که می بینید، نویسنده موضوع ارثی بودن لکنت زبان را با پیچ و تاب و اضطراب خاصی به خواننده تزریق می کند. ولی نقد ما متوجه ی نویسنده  ی این مقاله نیست بلکه متوجه متخصصان و نویسندگانی است که بدون هیچ پشتوانه علمی لکنت زبان را به ژن وصل می کند ونمی دانند چه اضطراب سنگینی را در دل خانواده ها کشت می دهند.
مدت 32 سال است که زندگی من با موضوع لکنت زبان آمیخته، ولی حتی یک مورد هم ندیده ام که علت لکنت زبان شخصی، ژن باشد. 
موضوع تقلید  در خانواده، مهم ترین عامل وجود چند فرد لکنت دار در یک خانواده است.

 


 

2- آقای دکتر محمد ولی سهامی- روان پزشک کودک و خانواده با عنوان اولین لکنت های فرزندتان را نادیده بگیرید.

 جالب است بدانید از میان کودکانی که پس از 5 سالگی لکنتشان برطرف نشده است، 80 تا 90 درصد آنها تا دوره بلوغ بهبود می یابند.

نقد:

باید گفت آمار و درصد ارائه شده کاملا بر عکس است. یعنی اگر لکنت زبان کودک تا سنین 6-5 سالگی ادامه یابد، لکنت خود را در دوره های دبستان، بلوغ و بزرگسالی ادامه خواهد داد.

 


معمولا اگر درباره لکنت زبان کودک اظهار نظر نکنید و به او بر چسب نزنید، بعد از 4 هفته، بیشتر آنها بدون لکنت حرف می زنند، اما اگر این حالت برای 2 یا 3 ماه ادامه یافت، باید ضمن رفتارهای صحیح و عکس العمل سنجیده از افراد متخصص و روان پزشکان کودک کمک بگیرد.

 

نقد:

اینکه اگر اظهار نظر نکنیم بعد از 4 هفته خیلی ها بهبود می یابند، هیچ اساس علمی و تحقیقی ندارد. 
مفهوم رفتارهای صحیح و عکس العمل سنجیده نامشخص است. 
گذشته از این، روان پزشک کودکان را چگونه متخصص لکنت زبان می نامید؟! تا به حال دو روانپزشک جهت درمان لکنت زبان خود به این کلینیک مراجعه نموده اند. انان بزرگترین مشکل خود را اینگونه بیان داشتند: بزرگترین مشکل ما این اشتباه عمومی است که همه تصور می کنند  روانپزشک خود باید درمان کننده ی لکنت زبان باشد نه اینکه در جایگاه درمان شونده قرار گیرد و این بر بار خاطر ما می افزاید.

 


 

فرض کنید کودکی در تلفظ نام خود مشکل دارد از او بخواهیم چشمش را ببندد و تصور کند معلم کلاس در حال خواندن اسامی دانش آموزان است او را تشویق کنید منتظر شنیدن اسمش بماند. در خیال او، معلم اسمش را می خواند. حالا کودک بدون لکنت مثلا پاسخ می دهد: من علی اکبر محسنی هستم.

نقد:

 باز هم موضوع تکراری است . اختلال تلفظی با لکنت زبان فرق دارد. معلم در حال خواندن اسامی است. او را تشویق کنیم منتظر شنیدن اسم خود بماند، و بعد کودک بدون لکنت می گوید: من علی اکبر محسنی هستم!! من که نمی فهمم چگونه این روند صورت می گیرد. گذشته از این، فرض کنیم همه ی موارد بالا اجرا شد، آنوقت به چه چیزی دست پیدا خواهیم نمود؟ کودکی در شرایط استرلیزه ی از پیش تعیین شده ای می تواند نام خود را بدون لکنت بگوید. در شرایط غیر از این چه؟ سر کلاس های دیگر چه؟... اینها یعنی به هدر دادن انرژی درمان کودک.

 


 

3- دکتر پرویز رزاقی- روان شناس و مدرس دانشگاه- با عنوان اگر فرزندتان لکنت زبان دارد

لکنت زبان انواع متفاوتی دارد. برخی مواقع لکنت به صورت نوک زبانی است و فرد در ادای ابتدای کلام دچار مشکل می شود. در برخی دیگر از لکنت ها، افراد در اواسط کلام دچار مشکل هستند و درهمه این حالت ها به این مشکل لکنت زبان می گویند.

نقد:

 وقتی می گویند شخص نوک زبانی صحبت می کند، اغلب مفهومش این است که هنگام تلفظ صداهای /س/ و /ز/ زبان شخص بین دندانهای پیشین قرار می گیرد. این نوع طبقه بندی لکنت زبان حکایت از این دارد که نویسنده تفاوت اختلال تلفظی را با لکنت زبان نمی شناسد.

 


منشا برخی دیگر از لکنت زبا نها بحران های دوران بلوغ هستند.

 

نقد:

گاهی ممکن است در اثر یک فشار روانی سنگین، نوجوانی دچار لکنت هیستریک hysterical stuttering گردد، ولی این نوع لکنت نادر را باید در گروه شبه لکنت طبقه بندی نمود نه آن لکنتی که من و شما می شناسیم به هر حال من هنوز به لکنتی برنخورده ام که علت آن بحران های دوران بلوغ شخص باشد.

 


در انواع لکنت زبان ها دو نوع درمان مطرح می شود: گاهی لکنت زبان به دلیل مشکلات اضطراب، استرس و مسائل روانی نیست و فرد به مشکل فیزیولوژیک مبتلاست. این نوع لکنت در اثر اشکال در تارهای صوتی و ساختار حلقوی به وجود می آیند. در این موارد فرد به گفتار درمان گر ارجاع داده می شود و او با توجه به تخصص خود، با آموزش های مناسب تکرار، ادای حروف و... سعی می کند تسلط خود را در صحبت افزایش دهد و به تدریج لکنت زبان او را برطرف کند.

 

نقد:

-  مشکل فیزیولوژیک یعنی مشکلی که در عمل و کارکرد اندام ایجاد شود

- اشکال در تارهای صوتی یعنی خودتارهای صوتی نقص دارد

- اشکال در ساختار حلقی یعنی فرم و ساختمان حلق د چار اشکال می باشد

- آنوقت در سه مورد بالا، گفتار درمان با تکرار و ادای حروف، تسلط فرد را در صحبت افزایش می دهد و لکنت او برطرف می شود!!!
اگر این نوع لکنت را فیزیولوژیک می نامید، پس چرا اشکال در ساختار تارهای صوتی و حلق است! و اگر ساختار تارهای صوتی و حلق ایرادی دارند، چگونه گفتار درمان می تواند با تکرار و ادای حروف ساختار را تغییر دهد و صحبت کردن شخص را بهبود بخشد؟! (معمولا در این موارد با دارو یا جراحی می توان ساختار تارهای صوتی و حلق را اصلاح نمود) 
به نظر می رسد نویسنده مشکل فیزیولوژیک را مترادف با مشکل عضوی،  و اختلال تلفظی را مترادف با لکنت زبان می داند.

 


 

اما در مواردی گفتار درمان گر به فرد دچار لکنت زبان می گوید: شما لکنت زبان ندارید و عوامل استرسی باعث اختلال در تکلم شما شده است. در این موارد بیمار باید به روان شناس و روان درمان گر ارجاع شود تا بتواند عامل روانی موثر در لکنت را شناسایی و درمان کند.

نقد:

مفهوم جمله ای را که گفتار درمان به شخص می گوید نامشخص است. 
معلوم نیست بیماری که لکنت زبان دارد باید به روان شناس مراجعه کند یا شخصی که اختلال در تکلم دارد؟! آنوقت روانشناس می خواهد با شناسایی عوامل روانی موثر در لکنت  شخص را درمان کند!
صحبت های دو پهلو و متنقاضی که در سراسر این مقاله دیده می شود، حکایت از فقدان شناخت نویسنده

محتوای بیشتر در این بخش: « آنتونی رابینز یک همکار دل سوز »

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
لکنت زبان - هفته نامه سلامت - 11 تیر 1390- شماره 326

کاربرانی که در این گفتگو شرکت کرده اند

  • مهمان - هما

    با ایراد گرفتن از اساتید چیزی به شما اضافه نمی شه که کم هم می شه. ظاهرا این شمایید که پیشینه تحقیقی خیلی از این ها رو نمی دونید و این ندانستن رو به این افراد نسبت میدید!

  • دوست گرامی ، نقد کردن با ایراد گرفتن خیلی تفاوت دارد . وقتی نقدی صورت می گیرد ، مفهومش این است که نقدشونده در نظر نقدکننده دارای ارزش خاصی است . آیا اگر فرد غیر خاصی این مطالب را می نوشت ، نقدی هم صورت می گرفت ؟ من هم مثل شما معتقدم که این اساتید مسلما در رشته تحصیلی خود بسیار موفق و توانا هستند ، ولی نه در مورد موضوعی مانند لکنت زبان که هیچ آموزشی در این زمینه ندیده اند . اگر شما واحدهای تحصیلی روانشناسان و روانپزشکان محترم را مطالعه بفرمایید ، متوجه موضوع خواهید شد . با این همه من در یک مورد شکی ندارم : اگر با افراد لکنت دار روبرو شوید و ببینید که چه قدر این نظریه های من درآوردی و پراکنده سبب آزردگی و فشار روانی آنان شده است ، به یقین از این استادان می خواستید رفتار دیگری پیش گیرند ؛ آنوقت شعر حافظ را زیر لب زمزمه میکردید : « یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش .»

هم اکنون می توانید مشکل خود را با کلینیک لکنت زبان فرهمندپور مطرح کرده و از ما مشاوره بگیرید

درخواست مشاوره