استادان لکنت زبان

در دوران دانشجویی (۱۳۵۳) به خوبی می دیدم استادان انگلیسی زبان دانشکده ، هنگامی که در مورد انواع اختلالات گفتاری صحبت می کنند ، چقدر با منطق ، استدلال و استحکام تئوری و عملی موضوع را دنبال میکردند ؛ ولی وقتی میخواستند از عارضه لکنت زبان صحبت به میان آورند – بخصوص درجلسات کلینیکی _ استدلال و استحکام آنان رنگ می باخت ، شایدها و اگرها نمایان می شد و زبانشان به من و من می افتاد .

در واقع چیزی را که خود نمی دانستند و تجربه نکرده بودند ، می خواستند در کلاسهای تئوری و کلینیکی به خورد دانشجویان بدهند .

در آن ایام این من و من ها و تته پته ها ، اینگونه نزد دانشجویان تفسیر می شد :

« هر کس در مورد لکنت زبان صحبت کند ، خودش هم به آن دچار خواهد شد »

این نوشته منتشر شده در مقالات می باشد. جهت اضافه کردن به علاقمندی های مرورگر خود بر روی لینک صفحه کلیک نمایید.

  1. Avatar for جاستینا
    جاستینا گفت:

    چرا فکر کردن در مورد لکنت زبان باعث دچار شدن فرد به آن میشود؟؟!!

  2. Avatar for محمد
    محمد گفت:

    ما که از بچگی همرامونه چی؟ مام توی شکم مادرامون در موردش حرف زدیم؟! ولی من به یک موضوعی رسیدم و اون اینه که بیخیال بابا دو روزه ی دنیا رو سپری کن بره! خیلی نباید سخت گرفت خداروشکر میکنم که لال نشدم یا نابینا یا هزارتا مریضی بدتر…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *