امید

 

فرقی نمی کند در ابتدا یا در انتهای مسیر درمان باشی؛ تجربه به من آموخته جوانی که در مورد لکنت زبان مقاله می نویسد، در مورد آن بحث می کند و نظر سازنده می دهد، به این معنی است که:

 

انتخاب شخص « درمان » است نه بیراهه رفتن

………………..

 

حامد

از گابریل گارسیا می پرسند اگه بخواهی کتابی صد صفحه ای درباره امید داشتن بنویسی ، چی می نویسی؟ گفت :

۹۹ صفحه اولش را خالی میذارم…صفحه آخر…سطر آخر می نویسم …یادت باشه دنیا گرده …هر وقت احساس کردی به آخر خط رسیدی شاید در نقطه شروع باشی…

 

درسته، برای زندگی کردن باید به ادامه زندگی امید داشت. این برای لکنت زبان هم صادقه. مسیر درمان پر از افت و خیزه ، باید در این مسیر ناهموار هیچ وقت امید خود را از دست ندیم و تا رسیدن به قله از تلاش دست برنداریم. ممکنه رو قله باشیم ولی یادمون باشه که دره ای هم هست ممکنه تو دره باشیم ولی یادمون باشه که میشه به قله رسید.

این نوشته منتشر شده در مقالات می باشد و تگ شده در است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *