رفتارِ درمانگرها

 

رفتارها در لکنت زبان

 

 

6- رفتارِ درمانگرها   

درمان کنندگان لکنت زبان را باید به دو دسته تقسیم نمود:   یک) درمان کنندگان متفرقه    دو) درمان کنندگان آکادمیک

 

یک) درمان کنندگان متفرقه 

این عده که به راستی افراد لکنت دار را همچون یک ابزار می نگرند و آنان را به سخره می گیرند، نه آموزشی در این مورد دیده اند و نه تماس مستمری به جهت کسب تجربه داشته اند. ناآگاهی ها و نابسامانی هایی که در امر مدیریت موضوع لکنت زبان وجود دارد، سبب شده حرفه های متفرقه ای که نتوانسته اند در رشته خویش به موفقیت برسند، شانس خود را در درمان لکنت زبان نیز بیازمایند.

حال که هرکی هرکیه، سنگ مفت گنجشک مفت

 

در بین این افراد حرفه های مختلفی دیده می شود؛ حتی جوانی که نتوانسته کاری برای خود دست و پا کند، با نام « استاد » به جرگه درمان کنندگان لکنت زبان پیوسته است! گفتارها و رفتارهای این عده، همخوانی های خاص و معنا داری با یکدیگر دارند:

1- توسل به تبلیغات گسترده و دروغین

2- به واسطه پنهانکاری ها، خود شخصیتی نامتعادل می یابند

3- دروغگویی، دوپهلو حرف زدن و نگرانی از لو رفتن در رفتار آنان موج می زند

4- به شدت از انتقاد می هراسند

محال است بتوان در بین این افراد شخصیت سالم و راستگویی یافت. آنها در برابر پرسشهای مراجعین، خود را به ترفندهای خاص و دلیل تراشی برای افراد زود باور مجهز کرده اند و از شنیدن سوالات تخصصی، آزرده خاطر و گاه عصبی می شوند.

 

تا اینجا، همه این رفتارها به خاطر کسب درآمد بود؛ ولی هستند حرفه ها و افراد دیگری که نقشی در درمان ندارند ولی تلاش کرده اند با جمع آوری اطلاعات پراکنده و نادرست، خود را نسبت به این عارضه آگاه جلوه دهند!

و بالاخره اگر بخواهیم به افرادی که خود لکنت دارند، ولی با ترفندهای پیچیده و باور نکردنی در نقش درمانگر، مشاور و کمک کننده به افراد لکنت دار– که در واقع پوششی است برای عدم پذیرش لکنت خویش – اشاره کنیم، باید گفت که این موضوع نیز انتها ندارد.

این نوشته منتشر شده در مقالات می باشد. جهت اضافه کردن به علاقمندی های مرورگر خود بر روی لینک صفحه کلیک نمایید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *