رفتار بزرگسالان

 

۴- رفتار بزرگسالان

 از دوران بلوغ به بعد را باید دوران بزرگسالی نامید. در این مرحله، کودک پوست می ترکاند و به نوجوانی می رسد و رفته رفته دامنه تفکر و ارتباطات او گسترش می یابد و همزمان با آن، درمی یابد در مهمترین ابزار ارتباطی خود ضعف عمیقی دارد که نه می تواند آنرا توضیح دهد و نه اساسا کسی قادر به درک آن می باشد. 

 

اینجاست که او در خلوت به مشکل خاص خود می اندیشد و با صرف انرژی زیاد، انواع ترفندهای پنهانکاری را فقط به منظور « لکنت نکردن » به کار می بندد. طبیعی است لکنت نکردن در این مرحله، به مفهوم اصلاح « عوارض لکنت » نیست و شخص همچنان در« چرخه لکنت » قرار می گیرد. هر چه زمان می گذرد، دایره امکانات و توانایی های خود را تنگ تر می یابد و درمان را دور از دسترس حس می کند – به همین علت است که اغلب تصور می کنند این مشکل هیچگاه حل نخواهد شد –

 

معمولا والدین سعی می کنند با توصیه و نصیحت گره مشکل را باز نمایند، و به این ترتیب ناخواسته باری بر خاطر فرزند خود می افزایند. در چنین شرایطی، جوان ترجیح می دهد برای حفظ شخصیت و استقلال خود، از ترفندها و شگردهای پنهانکاری بهره گیرد؛ که متاسفانه این رفتار نیز مشکل را عمیق تر می سازد و یک زندگی المثنی و واکنشی را به او تحمیل می کند.

( انواع پنهانکاری ها در گفتار، و رفتارهای پنهانکارانه را میتوانید در کتاب راز لکنت زبان و همچنین در مطالب تخصصی سایت مشاهده بفرمایید )

 

روی آوردن به بیراهه های درمان را باید واکنش به لکنت خویش دانست:

. درمانهای سریع و زود هنگام ( دارو، هیپنوتیزم، دستگاه و … ) 

. خود درمانی ( موضوع مجهولی است که از دیدگاه و امیال برآورده نشده شخص مطرح می شود – مانند این است که فرد لکنت داری بخواهد راهنمای درمان کس دیگری شود! – )

. حاشیه روی ( از آنجا که جوان قدرت روبرو شدن با مشکل خود را ندارد، تلاش می کند آنرا در حاشیه ها حل کند: یوگا! کلاس اعتماد به نفس! مطالعه کتابهای موفقیت! و … )

. و …

این نوشته منتشر شده در مقالات می باشد. جهت اضافه کردن به علاقمندی های مرورگر خود بر روی لینک صفحه کلیک نمایید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *