رفتار کودکان دبستانی

 

رفتارها در لکنت زبان

 

3- رفتار کودکان دبستانی

 کودکی که به دبستان می رود، از دو جهت مورد تهدید قرار می گیرد:

یک) او دیگر قادر است به چگونگی گفتار خویش پی ببرد و درک کند که با بقیه متفاوت است ( شروع احساس متفاوت بودن ) 

دو) همکلاسها به سنی رسیده اند که بتوانند با اشاره به گفتار متفاوت او، لوازم شوخی و خنده خود را فراهم آورند

 

کودک در این مرحله، در معرض فشارهای متعددی قرار می گیرد:

ورود به مدرسه و تغییر جو آموزشی

عوارض جانبی گسترده ای که در پی احساس متفاوت بودن حاصل می شود

مقابله با رفتارهای ناآگاهانه برخی دوستان؛ و گاه رفتار ناآگاهانه برخی آموزگاران

اگر به اینها رفتارهای ناشیانه – مانند سفارش والدین به مسئولان مدرسه – و اقدامات ناموفق در درمان هم اضافه کنیم، کودک در گرداب سهمگینی قرار می گیرد:

 

. با دوستان به زد و خورد می پردازد

. پنهانی گریه می کند

. از محیط مدرسه و تحصیل متنفر می شود

. بهانه جو و ناسازگاری پیش می گیرد

. به تدریج راههای پنهانکاری لکنت خود از دید دیگران را می آزماید و به شدت به آنها تکیه می کند

 

* یکی از اقدامات معمول والدین در این شرایط، مراجعه به آموزگار و مدیر مدرسه می باشد؛ تا از بچه ها بخواهند ادای او را در نیاورند. ولی این عمل، اغلب نتیجه عکس می دهد. از یکسو کودک بیشتر خود را متفاوت حس می کند؛ و از سویی دیگر، هر گاه همکلاسها کم بیاورند، نصیحت بزرگترها را زیر پا می گذارند.

این نوشته منتشر شده در مقالات می باشد. جهت اضافه کردن به علاقمندی های مرورگر خود بر روی لینک صفحه کلیک نمایید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *