فریاد بی صدا

 

لبانم  بسته از  دردی  نهفته      

                                                  زبانم    گفتنی ها   را     نگفته 

 

کلامم در گلویم  حبس مانده

                                             به دوشم کوله بار غم نشانده

 

ندیده روزِ خوشِ من دیدگانم

                                               از این عادت  بسی  آزرده  جانم

 

تنیده  پیله  بر اعماق  ذهنم

                                            ندانم  تا  به کی  سوزم،  ندانم

                              

                                                      

                                                                   

                                                                                « نظام »

 

این نوشته منتشر شده در مقالات می باشد. جهت اضافه کردن به علاقمندی های مرورگر خود بر روی لینک صفحه کلیک نمایید.

  1. Avatar for م .مهدی
    م .مهدی گفت:

    آقای آدمین .دلیلی برای معرفی خودم ندارم.چرا فکر میکنید هر وقت سنتون پرسیده میشه کسی خیالی با شما داره .

  2. Avatar for نظام
    نظام گفت:

    باورم می نشود اگر دو سالی گذرد ، سنه ام سی بشود عمر گرانم برود فارق از غم نشود دلم اگر دم نزند ، غصه از دل برود به لب اگر قصه شود

  3. Avatar for م
    م گفت:

    ولی آقا نظام چه دل خوشی داریذ ها . براش شعر هم میگید . می تونم بپرسم چند سال دارید؟

  4. Avatar for نظام
    نظام گفت:

    این قلم از قلب من برخواسته ، می نویسد آنچه را او خواسته گر که روزی میدهد از کف امید ، روز دیگر مشتاق تر آید پدید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *