مقالات

واکنش های لکنت زبان

چهارشنبه, 19 شهریور 1393 ساعت 00:00 نوشته شده توسط

 

 بارها این نکته را توضیح داده ام که فشارهای سنگین و خرد کننده لکنت زبان، چگونه شخص را به واکنش های چند لایه و بسیار عجیب وادار می کند.

 

علت واکنش ها را باید در دو موضوع « عدم پذیرش » و « پنهانکاری » جستجو نمود. تا اینجا می توان گفت همه افراد لکنت دار شرایط مشترکی با هم دارند؛ یعنی همگی دچار عدم پذیرش، پنهانکاری و در نتیجه، واکنش می شوند. ولی آنچه آنها را به خوبی از هم تفکیک می کند، تجزیه و تحلیل و نوع برخورد انان است. اینکه چگونه مشکل را تجزیه و تحلیل کنیم و از چه دیدگاهی آنرا بنگریم، به موقعیت های شخصیتی، خانوادگی، اموزشی، تربیتی و تجارب فرد بستگی می یابد.

 

برای مثال، در برابر افراد بی فرهنگی که به لکنت می خندند، شاهد واکنش های متفاوتی خواهیم بود:

بیشتر در خود فرو می روند

. عصبی می شوند

. به گریه می افتند

. کتک کاری می کنند

. دچار چون و چرا و نشخوار فکری می شوند

. لبخند می زنند

. با شوخی و خنده و بزرگ منشی برخورد می کنند  

* و آخرش اینکه عده ای توانایی بخشیدن دیگران را دارند و عده ای در بخشیدن ناتوانند     

 

ضمن اینکه فشار روانی برای همه یکسان است، واکنش ها نسبت به یک موضوع واحد متفاوت هستند.

 

فرایند دفاعی مقابله با فشار روانی   

هنگامی که آشفتگی و تنش در انسان افزایش می یابد، برای مقابله و اینکه بتواند جلوی فشار خرد کننده را بگیرد، به فرآیندهای دفاعی متعدد روی می آورد. یکی از شیوه های دفاعی افراد لکنت دار، « فرآیند دفاعی جا به جایی وارونه » است؛ به این مفهوم که در برابر فشارهای سنگین و بی وقفه لکنت زبان – ارادی یا غیر ارادی – از این فرآیند استفاده می نماید.

 

واکنش وارونه 

پنهان سازی هر انگیزه معینی از خویشتن از راه زیاده روی در گرویدن به انگیزه متضاد آن      

 

واکنش جا به جایی   

هدایت انگیزه ای که امکان برآورده سازی آن وجود ندارد به مجرایی دیگر      

 

 کسی که سالها – البته به ناحق و نادرست – علت لکنت را به ضعف و بی کفایتی و بی عرضگی خویشتن نسبت داده و انرا نزد خود به صورت یک سر مگو تبدیل نموده است، از چه چیزی به شدت گریزان می شود؟ از اینکه دیگران به سر درون او پی ببرند و او را همانگونه بنگرند که خود او می نگرد. در چنین شرایطی شخص حاظر است دیگران مشکل او را به انواع ضایعه های مغزی و عصبی نسبت بدهند، ولی به اسرار مگو و مشت بسته ای که سالها در ذهن خود پرورش داده است اشاره ای نکنند. 

ای بسا کسی که یک پا ندارد، حاضر باشد دو دست خود را بدهد و در عوض یک پا بگیرد 

                                                                                       

 من به خوبی درک می کنم جوانی که با تمام وجود به پنهان نمودن عوارض لکنت خویش می پردازد، چه احساس ناخوشایندی با این گفته ها پیدا می کند. ولی باید در نظر داشت از دیدگاه « درمان » لازم است برج و باروی چنین فرآیند دفاعی فرو ریزد و به جایش شناخت ماهیت واقعی آن بنشیند؛ و وظیفه درمانگر، « درمان » است نه مماشات و دل به دست آوردن های بی حاصل.

 

هنگامی که کودکی خاری در پا دارد، با هر قدمی فریاد میزند و واکنش نشان می دهد.

اگر شما بخواهید خار را بیرون بکشید، فریاد او دو چندان می شود و حتی ممکن است

کارش به فحاشی بکشد! بله، بهای یک عمر راحتی، تحمل درد خروج خار است

 

شاید اولین مرحله درمان، روبرو شدن با فرایند های دفاعی باشد؛ که اگر به دست خود شخص صورت گیرد، کاری کرده است کارستان – که بسیاری از جوانان با درایت و شخصیتی توانمند این مرحله را می گذرانند – ولی اگر خود حریف نباشند، اغلب از دو حال خارج نیست:

 

*جوان دست یاری مربی خود را می فشارد و آرام آرام از پشت برجهای دفاعی خارج می شود و به آزادی دلنشینی دست می یابد.

*شخص درگیر است و نمی تواند از خوی پنهانکاری خویش دست بردارد؛ مخصوصا که دیدگاه تربیتی و خانوادگی هم آنرا تایید نماید. 

 

 بسیاری از والدین و خانواده ها، به علت « عدم پذیرش » این عارضه در فرزند خود،

خوی پنهانکاری فرزند را کسب می کنند و بر این اساس که کلینیک درمان لکنت زبان را « تیمارستان » می انگارند،

هیچگاه حاضر نمی شوند به آنجا بیایند و یا حتی تماس بگیرند! باشد تا وقتی دیگر... 

 

در چنین شرایطی، جوان بین دو نیروی عظیم قرار می گیرد:

1) آزادی از بند لکنت زبان  که بهای آن، روبرو شدن با واقعیات تلخ و اسرار مگوی لکنت است  

2) پنهانکاری و حفظ دیدگاههای آسیب دیده  که بهای آن، تحمل فشار روانی لکنت و عوارض آن است.

 

معمولا جوانان هنگام ورود به کلینیک، در معرض این دو قطب و دو نیروی متضاد قرار می گیرند.

از یکسو می خواهند از رنج لکنت رها شوند، و از سویی دیگر، مراجعه به مفهوم پذیرش مشکل است!

و پذیرش به آمادگی و زیرساختهای ذهنی شخص نیاز دارد.

 

 در میانه دو صنم، ایستاده ام چه کنم           آن یکی کشد که بیا، وان دگر کشد که مرو

 

اغلب به همین علت است که برخی درمانجویان از من می خواهند « مسیر درمان » را به آنان یاد دهم تا خود به تنهایی! آنرا دنبال کنند!!

در صورتی که مسیر درمان پر از واکنش های پیش بینی نشده و پر از دست اندازهایی است که در تاریکی مطلق ذهنی شخص قرار دارند و طی کردن آن برای جوان و همچنین خانواده آنان، ناممکن است. اساسا مطرح نمودن موضوع خیالی « خود درمانی لکنت زبان » از همین دیدگاه، و توسط همین افراد صورت گرفته است.

 

ادامه دارد                                         

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
واکنش های لکنت زبان | لکنت زبان - فرهمندپور

نظرات

  • هیچ نظری یافت نشد

این مطلب را به اشتراک بگزارید

آخرین مطالب

گفتار درمانی

سال ها از جامعه همکاران گفتار درمان خود دور مانده بودم. تقدیر چنین خواست که بار دیگر در جلسات و کنفر...

مشاهده

داروی گیاهی لکنت زبان

داروی گیاهی لکنت زبان هم از جمله بیراهه هایی است که بهتر است کمتر در مورد آن صحبت کرد. همان طور که م...

مشاهده

انواع لکنت زبان

همان طور که اولین شرط درمانجو پذیرش لکنت خویش است، اولین شرط درمانگر نیز درک این نکته است که این عار...

مشاهده

گفتار درمان یا گفتار درمانگر

هنگامی که رشته گفتار درمانی در ایران متولد شد (1351) رشته دانشجویان را رشته گفتار درمانی و حرفه آیند...

مشاهده

داروی لکنت زبان

داروی لکنت زبان هم از جمله بیراهه هایی است که گاه از روی سودجویی و گاه از روی نا آگاهی به ماهیت لکنت...

مشاهده

خرید کتاب راز لکنت زبان

واکنش های لکنت زبان | لکنت زبان - فرهمندپور

شما می توانید هم اکنون به صورت اینترنتی این کتاب را خریداری نمایید

هم اکنون می توانید مشکل خود را با کلینیک لکنت زبان فرهمندپور مطرح کرده و از ما مشاوره بگیرید

درخواست مشاوره