نیمکت تمرین – نیمکت غیبت

 

« مسیر درمان » پر از دست اندازهایی است که اگر به موقع اصلاح نشوند، می توانند آسیب های جدی به ادامه درمان شخص وارد سازند.

 

تعدادی از دوستان گروه درمان هنگامی که به توانایی های نسبی می رسند، تمایل و عطش شدیدی می یابند تا کارهایی را که از آن محروم بوده اند، به اجرا گذارند. ولی گاهی که این تلافی ها با نپختگی همراه می گردند، ناخواسته کار دست شخص می دهد.

 

یکی از این تمایلات که گهگاه گریبان درمانجو را می گیرد، میل به غیبت کردن و تخریب دیگران است.  

 

سالها پیش هنگامی که دوستان گروه به منظور تمرینات هدفمند کلینیک به پارک می رفتند، خود را به دو گروه تقسیم کرده بودند: 

۱- کسانی که قصد تمرین منظم دارند روی « نیمکت تمرین » می نشستند   

۲- کسانی که قصد غیبت و بهانه جویی دارند روی « نیمکت غیبت » می نشستند    

 

آنها تمرینات کلاسه شده خود را دنبال می کردند و اینها از پر کردن کاستی های لکنت خود لذت می بردند.  

 

نتیجه: 

 

دوستان نیمکت تمرین که اکثریت را داشتند به نتایج مطلوب رسیدند و بهبود یافتند.  

دوستان نیمکت غیبت گر چه به توانایی های خوبی دست یافتند، ولی به جای « تثبیت گفتار طبیعی »، غیبت کردن و تخریب اطرافیان در آنان تثبیت شد!  

 

گاهی با خود می اندیشم : 

اگر هدف از درمان رسیدن به آزادی باشد، آیا غیبت و تخریب اطرافیان، هم وزن لکنت نیستند؟ 

آیا من می توانستم دست آنها را بگیرم و نگرفتم؟ یا آنها دست خود را کشیدند؟

این نوشته منتشر شده در مقالات می باشد. جهت اضافه کردن به علاقمندی های مرورگر خود بر روی لینک صفحه کلیک نمایید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *