گله های جوان لکنت دار

 

به طور معمول، کسانی که با افراد لکنت دار ارتباط دارند، گله های مشابهی از آنان ابراز می کنند:

. چرا انقدر عجولی؟! 

. چقدر زودرنج و عصبی! 

. آخه از چی می ترسی؟! 

. صد بار بهت گفتم بابا اول یه نفس عمیق از بینی بگیر بعد حرفتو بزن! 

. اصلا نمیخواد نگاه طرف بکنی! 

. چرا این کلمات رو انقدر تکرار نمی کنی تا ترست از اونا بریزه؟! 

. اصلا فکر کن همه مردم گوسفندن

. … 

                                                                                                                                                                                             

 

 

 

 

حال ببینیم آنها چه گله های ناگفته ای از ما در دل دارند:

نه معلم و استاد دانشگاهم!

نه روانشناس و روانپزشکم!

نه دوستان دور و نزدیکم!

و نه حتی خودم چون و چرای آنرا می دانم!   

                                          

در حالی که مادرم به شدت نگران من است، پدرم نمی داند وقتی دستورالعمل شجاعت و بی پروایی برایم صادر می کند، چه کینه و تنفری در من ایجاد می شود!

هر وقت که مادر و خواهرم با هم پچ پچ می کنند، من باید گوش هایم را تیز کنم تا جمله تکراری آنها را بشنوم: « دیگه ادای حرف زدن اونو در نیاری ها… !  

چرا کسی مشکل مرا درک نمی کند که چه برایم دستورالعمل صادر کنند یا نکنند، ادایم را در بیاورند یا نیاورند، برایم دلسوزی و ترحم بکنند یا نکنند، فرقی نمی کند؛ من فقط به یک چیز نیاز دارم؛ من پر پرواز دارم، ولی پرواز را خوب نیاموخته ام. لب و زبان و دهان و مغز من سالمند، ولی گفتار در ارتباطات گوناگون را نیاموخته ام

                                                                                          

من فقط به درمان لکنت زبانم نیاز دارم

  1. Avatar for معین
    معین گفت:

    دکتر جون مثل همه عالی بود.از حرفاتون همیشه چیزای جدید یاد میگیرم

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *