دوره آموزشی مسیر درمان لکنت

محققان بی تحقیق و دانشمندان بی دانش در عرصه لکنت زبان، هر از گاهی یکی از اعضای شریف و غیر شریف بدن آدمی را متهم به نقش داشتن در ایجاد لکنت میکنند؛ و امروز آنرا بی هیچ دلیل علمی یک مشکل چند علتی می نامند. به این طریق نه تنها کمکی به اشخاص دارای لکنت و خانواده آنها نمیکنند، که با این انگ و اتهامات بی اساس، احساس متفاوت بودن در آنها را بیشتر میکنند. به همین دلیل است که ۹۰٪ از دوستان گروه درمان در برابر این پرسش که چرا زودتر اقدام به درمان نکردید، چنین میگویند: ” ما فکر میکردیم که لکنت درمان ندارد. ”

استادان غربی علت لکنت را به ضایعه مغزی، ضایعه عصبی، ضایعه ژنتیکی و غیره نسبت میدهند، ولی آنرا اینگونه تعریف میکنند: لکنت یعنی قفل و کشش و تکرار هنگام حرف زدن. آنوقت روش درمانی را که ارائه میدهند، بر اساس کنترل کردن لکنت است!! هیچیک با هم همخوانی ندارند، و بعد ادعا میکنند که لکنت بزرگسالان درمان پایدار ندارد. آنها به جای علت یابی علمی این عارضه، مرتب شیوه درمان ابداع میکنند و درمانگران و درمان جویان را بی هیچ نتیجه و مسئولیتی تا مدتی سرگرم میکنند. پرسش و نقد از این استادان به بی احترامی تعبیر میشود و به قهر می انجامد؛ و درمانگران با بکارگیری این روشهای آزموده نشده، نا آگاهانه مدعی اجرای روشهای علمی میشوند!

با اینهمه نباید به این استادان لجوج زیاد خرده گرفت، چرا که لکنت عارضه ایست بسیار پیچیده و بسیار گسترده که باید آنرا از نو بازشناسی کرد. و اما بازشناسی لکنت به عشق، زمان تمام وقت، هزینه، ریسک و شهامت احتمال منفور شدن در بین همکاران نیاز دارد. چرا که نوآوری و ابداع، میتواند شرایط و عادات امن همکاران را به چالش بکشد و به مذاق آنان خوش نیاید و الی آخر… که احتمال فراهم آمدن این فاکتورها، بسیار کم است.