تشخیص و ارزیابی لکنت زبان
15 سال پیش
6
آیا درمان لکنت زبان مانند بیماری های قلبی، به تشخیص و ارزیابی متخصص نیاز دارد یا مانند سالک روی گونه برای همه قابل تشخیص است؟
برای تشخیص لکنت زبان در یک فرد، باید گفت تعداد بسیار کمی از کودکان و بزرگسالان، نیاز به نظر گفتار درمان دارند. گاهی لازم است گفتار درمان، لکنت را از شبه لکنت و یا بیماری دیز آرتری تمیز دهد.ولی در اغلب مواقع (شاید بیش از 95%) لکنت زبان نیاز به تشخیص متخصص ندارد زیرا مشکلی است که برای اغلب مردم قابل مشاهده و درک می باشد.
بسیاری از نویسندگان غربی ِ مربوط (گفتار درمان) و نامربوط به موضوع لکنت زبان (روان شناس، روانپزشک، زبان شناس و...) ، تلاش می کنند «تشخیص و ارزیابی لکنت زبان» را به یک حرفه ی تخصصی پیچیده و گمراه بکشانند.
آن ها ضمن اینکه لکنت زبان را یک بیماری ناشناخته و غیر قابل درمان معرفی می نمایند، با ابداع انواع تست های طولانی، زمان بر و بی هدف به ماهیت و درمان، می خواهند جنبه های ظاهری (یا واکنش) این عارضه را متراژ و اندازه گیری کنند.
همانطور که می دانید نوع «واکنش» به یک بیماری یا عارضه، مبین ماهیت خود مشکل نیست، بلکه موضوعی وابسته به سن، شخصیت، فرهنگ اجتماعی، تربیت و میزان تحمل شخص می باشد.
بنابراین
بنابراین لکنت زبان عارضه ای نیست که بتوان آن را طبقه بندی یا ارزیابی نمود. لکنت زبان را نمی توان با مقیاس هایی چون سنگ کیلو و متر اندازه گیری کرد و مثلا بگوییم لکنت این شخص از نوع تونیک یا کلونیک است؛ و یا لکنت خیلی شدید، لکنت شدید، لکنت متوسط و لکنت خفیف، هیچ یک بیانگر ماهیت و واقعیت این عارضه نیست.
اگر لکنت ظاهری شخصی بسیار کم و یا حتی صفر به نظر برسد، ممکن است بتوان در برقراری ارتباطات، آسیب کمتری برای او متصور شد (مثلاً بگوییم اضطراب و چون و چراهای کمتری در ذهن خود دارد.) ولی برای طی مسیر درمانِ او با فردی هم سن، که لکنت ظاهری شدیدی از خود بروز می دهد، نمی توان تفاوتی در نظر گرفت.
نتیجه:
لکنت زبان را تنها می توان از عمق یا تاثیری که بر ذهنیت شخص می گذارد اندازه گیری نمود؛ و تنها واحد اندازه گیری آن، طبقه بندی سنی می تواند باشد:
- گروه خردسال
- گروه دبستانی
- گروه نوجوان
- گروه بزرگسال
