گفتار درمان یا گفتار درمانگر

هنگامی که رشته گفتار درمانی در ایران متولد شد (1351) رشته دانشجویان را رشته گفتار درمانی و حرفه آینده آنان را گفتار درمان می نامیدند. به این ترتیب فارغ التحصیل ها خود را به نام گفتار درمان می شناختند. چند سالی می شود که به جای گفتار درمان، از کلمه دیگری با همین محتوا استفاده می شود «گفتار درمانگر»

اما کلمه گفتار درمانگر در ذهن من، آن ارزش و احترام و جایگاه کلمه گفتار درمان را ایجاد نمی کند. ذهن من با آن «گر» درگیر می شود و گری و کچلی را به جایش می نشاند! ای داد از این ذهن بی استعداد. من در این خصوص از دوستان ادیب و استادان ادبیات دانشگاه کمک گرفتم:

• جناب آقای دکتر عبدی - گفتار درمانگر

گفتار درمان به عنوان یک صفت فاعلی مرکب مرخم، در بطن خود دارای معنای کنندگی می باشد و دیگر نیازی به افزودن پسوند فاعلی «گر» نیست.

• سرکار خانم مهدوی به روایت کتاب از دستور زبان فارسی نوین نوشته دکتر عباس عطاری کرمانی - گفتار درمانگر

پسوند «گر» در آخر اسم ذات، صفتی میسازد که بر پیشه و حرفه دلالت می کند. مانند آهنگر، زرگر و ...

اسم ذات اسمی است که به خودی خود وجود دارد و وجودش بستگی به غیر ندارد.

در نتیجه پسوند «گر» در ترکیب گفتار درمانگر به درستی به کار نرفته است زیرا درمان اسم ذات نیست. پس نمی توان با افزودن پسوند «گر» به آن صنعتی ساخت که بر حرفه و پیشه دلالت کند.

به این ترتیب، ترکیب گفتار درمان صحیح تر از گفتار درمانگر است.

• جناب آقای دکتر پشتکار استاد دانشگاه ادبیات

اگر در جایگاه فاعلی قرار گیرد، گفتار درمانگر صحیح است.

بی تردید وقتی ما سوار ماشین می شویم، دیگر فرق نمی کند که آن را اتومبیل یا خودرو هم بنامند. ما نان را می خوریم نه اسمش را. آن که در رشته گفتار درمانی تحصیل کرده، هیچ اهمیتی ندارد که او را گفتار درمان بنامند یا گفتار درمانگر، اهمیت در کیفیت خدماتی است که ارائه می دهد. دانش او، مسئولیت پذیری و تجربه اوست که به حرفه او روح و توان می بخشد.

اختلاف درمانگر و درمانجو

چرا درمانگر لکنتت را عوض کردی